आमचे हे दिसले का? पोरं वाट पाहतायत… पती १० महिन्यांपासून घरातून बेपत्ता, मुंबईला येणाऱ्या ट्रेनमध्ये ३८ वर्षीय विवाहितेचा आर्त प्रश्न.

आठ ते दहा महिन्यांपासून घरातून निघून गेलेल्या आपल्या पतीचा शोध घेण्यासाठी बिहारमधील ३८ वर्षीय कृष्णाकुमारी गेले काही महिने मिळेल त्या रेल्वेने, सापडेल त्या दिशेने सैरभैर भटकंती करीत आहे. कुठल्यातरी रेल्वे स्थानकात, कोणत्या तरी गाडीच्या जनरल डब्यात ‘ते’ नक्की सापडतील, मी त्यांना घरी घेऊन जाईल, पोरं आमच्या दोघांची वाट पहात दारात बसले असतील… हे तिचे शब्द ऐकून रेल्वेतील सहप्रवाशांना गलबलून येत नसेल तरच नवल!विविध राज्ये, प्रदेश ओलांडून कधी तिकीट काढून तर कधी पैशांअभावी ‘सरकारी पाहूणी’ बनत कृष्णाकुमारीची स्वयंघोषित शोध मोहीम सुरू आहे. रविवारी (दि. १६) मुंबईकडे जाणाऱ्या महानगरी एक्सप्रेसने प्रवास करणाऱ्या प्रवाशांना ‘आपने इनको कहीं देखा क्या?’ असे विचारीत ‘आपमेंसे कोई मेरे पती को ढूंड देंगे क्या?’ अशी आर्त गळ ती प्रवाशांना घालीत होती.

रडून लाल झालेले डोळे व चेहऱ्यावर कमालीची अगतिकता पाहून तिला भेटणाऱ्या प्रत्येकाला जणू आतून गलबलून येत होते. हातात नवऱ्याचा फोटो घेऊन तिची कथा व व्यथा ती मुंबईपर्यंतच्या प्रवासात सर्वांना ऐकवत असल्याचे दिसून येत होते.कृष्णाकुमारी पती ओमप्रकाश अचानक बिहारमधील कुठल्यातरी खेड्यातून अचानक बेपत्ता झाला. पोलिस ठाण्यात तक्रार दिली गेली. तपासही झाला,पण तो घरी परतला नाही. दोन छोटी मुले ‘पप्पा घर कब आएंगे’ असे विचारून भंडावून सोडत आहेत. वृद्ध सासू-सासरे आपल्या तरुण पोराच्या येण्याकडे डोळे लावून बसले आहेत. लाडक्या मुलांना आजी आजोबांकडे सोपवून ‘मेरा घर वापस रोशन होगा’ या आशेवर तिची भटकंती सुरू आहे.ती कधी तिकीट काढून रेल्वेत बसते, तर अनेकदा पैशाअभावी तिला विनातिकीट प्रवास करावा लागतो. रेल्वेतील तिकीट तपासनीस कधी तिला अडवतात, शिक्षा, दंड करण्यासाठी सरसावतात, तर कधी तिच्या डोळ्यातील आसवे पाहून काळ्या कोटातील माणुसकी तिच्या मदतीसाठी पुढे सरसावते. पोलिसही जमेल तशी मदत करतात.