तब्बल २५०० फुटांवरुन कोसळलेले विमान, २००७चा भीषण अपघात आठवतोय का, कोण आहेत नागपूरचे चंद्रशेखर?

प्रशिक्षणार्थी पायलटचे विमान सुमारे अडीच हजार फुटांवरून खाली कोसळले. तीन कोलांटउड्या मारत, मोठ्ठा आवाज करणाऱ्या विमानाचे तुकडे तुकडे झाले. इतक्या भीषण अपघातातून कुणी वाचले असेल अशी कल्पनाही कुणाला करवत नव्हती.अमेरिकेच्या फ्लोरिडा राज्यात, एका काळोख्या रात्री, प्रशिक्षणार्थी पायलटचे विमान सुमारे अडीच हजार फुटांवरून खाली कोसळले. तीन कोलांटउड्या मारत, मोठ्ठा आवाज करणाऱ्या विमानाचे तुकडे तुकडे झाले. इतक्या भीषण अपघातातून कुणी वाचले असेल अशी कल्पनाही कुणाला करवत नव्हती. एका तरुणाने मात्र त्या अंधाऱ्या रात्री मृत्यूला हरविले. त्याचं शरीर जागोजागी चिरलं होतं. अनेक दिवस तो रुग्णालयात होता. आता तो विमानाचं नावही घेणार नाही असे वाटत असताना, तो बरा झाला आणि पुन्हा विमान उड्डाण करू लागला. तो तरुण होता नागपूरकर चंद्रशेखर गोडघाटे.
अहमदाबादेत साडेसहाशे फुटांवरून वरून कोसळलेल्या विमानाने २४१ प्रवाशांचा बळी घेतला. एकटा विश्वासकुमार रमेश तेवढा बचावला. तो सध्या देशभर चर्चेचा विषय ठरला आहे. त्यापेक्षाही एक भयंकर चमत्कार चंद्रशेखर सोबत घडला होता. त्याच्या संघर्षांचा आठव यानिमित्ताने केला जात आहे.चंद्रशेखरचा सगळाच प्रवास मोठा चमत्कारिक आहे. ‘अर्थवर्क’चे काम करणाऱ्या या कंत्राटदाराला वयाच्या ३७व्या वर्षी पायलट होण्याची इच्छा झाली.

त्याला अमेरिकेच्या फ्लोरिडा राज्यातील केम्पर फ्लाइंग स्कुलमध्ये प्रवेश मिळाला. त्याचे प्रशिक्षण सुरु झाले. त्याचा रुममेट असलेला १९ वर्षीय अर्जुन चिकाराचे प्रशिक्षण संपत आले होते. ‘तू उड्डाण भरशील तेव्हा, मला सोबत घेऊन जा’ असे चंद्रशेखर त्याला म्हणायचा. ‘मला पाच सीटर विमान मिळू दे, तुला नक्की नेईन’ असे उत्तर अर्जुन देत असे. अखेर तो दिवस उजाडला. २७ ऑक्टोबर २००७रोजी अर्जुन पायपर सेनेगा विमान घेऊन उडणार होता. त्याच्या सोबत त्याचे स्वीडिश प्रशिक्षक अॅण्डर्स सेलबर्ग होते आणि चंद्रशेखरही होता.त्या विमानाचे एक वैशिष्ट्य होते, त्याच्या दोन्ही विंगमध्ये इंधन असे. एका विंगमधील इंधन संपायच्या आधी दुसऱ्याचे क्रॉस फिडिंग सुरु करावे लागत असे. विमान अडीच हजार फुटांवरून उडत असताना एका विंगमधील इंधन संपले, क्रॉस फिडींग करायचे राहून गेले. विमानाने धोक्याचा इशारा दिला. त्यांचा वेस्ट पाम बिच विमानतळाच्या एअर ट्राफिक कंट्रोल युनिट सोबत संपर्क सुरू झाला होता. ‘आम्ही अडचणीत आहोत, आम्हाला तातडीने लॅण्ड व्हायचंय’ असे संदेश दिले गेले. अर्जुनचे, प्रशिक्षकाचे प्रयत्न संपत चालले होते. चंद्रशेखर मागच्या सिटवर बसला. विमान वेगाने कोसळत होते. शेवटची आशा म्हणून त्यांनी विमान एका गोल्फ मैदानावर उतरविण्याचा प्रयत्न केला. मैदान समतल नव्हते, झाडे-झुडपे होती. विमानाच्या दिव्यांच्या प्रकाशात जेवढे दिसणे शक्य होते तेवढेच दिसत होते. विमानाची चाके गोल्फ कोर्टच्या जमिनीवर टेकविण्याचा प्रयत्न केला. तो अयशस्वी झाला. ते वेगवान विमान धाडकन जमिनीवर कोसळले.

तेवढ्याच वेगाने त्याने तीन पलट्या मारल्या.जमिनीवर विमान कोसळताच मोठ्ठा कानठळ्या बसविणारा आवाज झाला. विमानातील इलेक्ट्रॉनिक लोकेटरच्या मदतीने एक हेलिकॉप्टर अॅम्बुलन्स विमान शोधत शोधत तेथवर पोहोचली. विमानाची अवस्था बघून कुणी वाचले असेल याची शक्यता त्यांना वाटत नव्हती. अचानक तुटक्या फुटक्या काचांच्या मागून त्यांना कुणाच्या तरी हाताचा एक पंजा हलत असल्याचे दिसले. ‘कुणीतरी जीवंत आहे, कुणीतरी वाचलं आहे’ असं म्हणत ती सगळी मंडळी त्या दिशेने धावली. चंद्रशेखरला बाहेर काढले.तो काही क्षणच ठीक होता. थोड्याच वेळात त्याला मुर्च्छा आली. त्याने पोटाला बांधलेल्या बेल्टने आतल्या आतड्यांचा घात केला होता. ते कापले गेले होते. त्याचा रक्तदाब कमी झाला. तो जागीच कोसळला. त्याला तातडीने दवाखान्यात नेले. काही दिवस तो कोमातच होता. अनेक दिवस रुग्णालयातच होता. त्याचे शरीर जागोजागी कापले गेले होते. हळूहळू तो बरा झाला, भारतात आला. आता तो विमानाच्या नावाने घाबरेल, उड्डाण करणार नाही असे वाटत असतानाच तो २०१० मध्ये परत अमेरिकेत गेला. मायामी येथील डीन इंटरनॅशनल स्कुल जॉइन केले. पायलटचे प्रशिक्षण पूर्ण केले.अहमदाबादचा अपघात होताच, त्याच्या आठवणी ताज्या झाल्या. ‘असे प्रसंग खूप भयंकर असतात. आपल्या हातात काहीच नसते. हा अपघात काही तांत्रिक कारणांनीच घडला असेल. ड्रीमलायनर तसे स्टेबल विमान आहे. पायलटला सावरण्याचा वेळ मिळाला नसेल’ असे चंद्रशेखरला वाटते.